Za zachowaniem dziecka zawsze coś stoi.
Silne emocje, trudności w relacjach, problemy z koncentracją czy zachowania, które niepokoją rodzica, mogą mieć bardzo różne przyczyny.
Nie chcemy patrzeć tylko na pojedynczy objaw. Chcemy zrozumieć dziecko, jego sposób funkcjonowania i to, czego potrzebuje, żeby lepiej radzić sobie w codziennym życiu.
Z czym rodzice najczęściej szukają wsparcia?
Nie potrzebujesz gotowej diagnozy, żeby porozmawiać o tym, co Cię niepokoi. Punktem wyjścia może być zwykła codzienna obserwacja.
Emocje są bardzo intensywne
Dziecku trudno poradzić sobie ze złością, frustracją, lękiem lub zmianą sytuacji.
Relacje z rówieśnikami są trudne
Trudno rozpocząć zabawę, dołączyć do grupy, rozwiązać konflikt lub zrozumieć reakcje innych.
Trudno się skupić
Dziecko szybko się rozprasza, gubi polecenia albo ma trudność z organizacją działania.
Jest bardzo impulsywne
Reaguje zanim zdąży się zatrzymać, trudno mu czekać lub kontrolować swoje zachowanie.
Zachowanie budzi pytania
Rodzice lub nauczyciele zauważają sposób komunikacji, zabawy czy funkcjonowania społecznego, któremu warto przyjrzeć się bliżej.
„Coś jest trudne, ale nie wiem co”
Czasami rodzic nie potrafi nazwać problemu, ale widzi, że dziecku jest po prostu trudniej niż jego rówieśnikom.
Cztery różne ścieżki. Jedno dziecko.
W zależności od potrzeb możemy zaproponować wsparcie psychologiczne, pracę grupową lub proces diagnostyczny.
Psycholog dziecięcy
Wsparcie dziecka i rodziny w obszarze emocji, zachowania, relacji oraz trudnych sytuacji pojawiających się w codziennym życiu.
Trening Umiejętności Społecznych
Zajęcia grupowe, podczas których dzieci ćwiczą komunikację, współpracę, rozpoznawanie emocji i funkcjonowanie w relacjach.
Diagnoza ADHD
Wieloetapowy proces obejmujący rozmowę z rodzicami, narzędzia diagnostyczne, badanie dziecka oraz szczegółowe omówienie wyników.
Badanie ADOS-2
Standaryzowana obserwacja zachowania wykorzystywana w procesie diagnostycznym zaburzeń ze spektrum autyzmu.
Czasami dziecku trudno poradzić sobie samemu.
Dzieci nie zawsze potrafią powiedzieć: „jest mi trudno”, „boję się” albo „nie wiem, co zrobić”. Często pokazują to swoim zachowaniem, emocjami albo wycofaniem.
Spotkanie z psychologiem daje przestrzeń, żeby spokojnie przyjrzeć się temu, co dzieje się z dzieckiem i czego w danym momencie potrzebuje ono oraz jego rodzina.
Nie trzeba czekać, aż trudność stanie się bardzo duża.
Konsultacja może być dobrym pierwszym krokiem, kiedy coś w zachowaniu lub samopoczuciu dziecka zaczyna niepokoić rodzica.
Silne emocje
Złość, lęk, frustracja lub smutek są bardzo intensywne albo trudno dziecku wrócić do równowagi.
Trudności w relacjach
Dziecku trudno odnaleźć się wśród rówieśników, nawiązywać relacje lub radzić sobie w sytuacjach konfliktowych.
Lęk i niepewność
Pojawiają się silne obawy, unikanie sytuacji, trudność z rozstaniem lub duża potrzeba upewniania się.
Zmiana zachowania
Dziecko zaczęło funkcjonować inaczej niż wcześniej i trudno znaleźć wyraźną przyczynę tej zmiany.
Trudna sytuacja
Rodzina przechodzi przez zmianę, rozstanie, stratę, zmianę szkoły lub inne wymagające wydarzenie.
Rodzic potrzebuje wskazówek
Nie zawsze pierwszego spotkania potrzebuje dziecko. Czasami to rodzic potrzebuje rozmowy i uporządkowania dalszych działań.
Najpierw chcemy zrozumieć, co się dzieje.
Nie zakładamy z góry, że każde dziecko, które trafia do psychologa, potrzebuje regularnej terapii.
Pierwsze spotkania pomagają określić, czego potrzebuje dziecko i jaki kolejny krok będzie miał największy sens.
Poznajemy trudność, historię dziecka i sytuacje, które najbardziej niepokoją.
Forma spotkania jest dopasowana do wieku i możliwości dziecka — może obejmować rozmowę, zabawę i obserwację.
Może nim być wsparcie psychologiczne, wskazówki dla rodziców albo rekomendacja dalszej konsultacji lub diagnostyki.
Zaczyna się od próby zrozumienia, co stoi za jego zachowaniem, emocjami i sposobem reagowania.
ul. Bobrowskiego 15/43
Relacji uczymy się w relacjach.
Wiedzieć, jak rozpocząć rozmowę, dołączyć do zabawy, powiedzieć „nie”, poradzić sobie z przegraną czy rozwiązać konflikt — to umiejętności, które dla niektórych dzieci są po prostu trudniejsze.
Podczas TUS tworzymy bezpieczną przestrzeń, w której dziecko może ćwiczyć funkcjonowanie z innymi dziećmi w praktycznych sytuacjach.
Ćwiczymy to, co naprawdę przydaje się między ludźmi.
Tematy i zadania są dopasowywane do wieku, możliwości oraz potrzeb konkretnej grupy.
Rozmowa i komunikacja
Rozpoczynanie kontaktu, słuchanie, zabieranie głosu i przekazywanie swoich potrzeb.
Emocje
Rozpoznawanie własnych emocji, zauważanie sygnałów innych osób i szukanie sposobów radzenia sobie.
Współpraca
Wspólne działanie, dzielenie się zadaniami, negocjowanie i uwzględnianie innych osób.
Konflikty
Co zrobić, kiedy chcemy czegoś innego, pojawia się nieporozumienie, złość albo przegrana.
Granice
Mówienie „nie”, wyrażanie własnego zdania i zauważanie granic innych osób.
Pewność siebie
Podejmowanie prób, wyrażanie siebie i budowanie poczucia, że można być częścią grupy po swojemu.
Nie tylko rozmawiamy. Przede wszystkim działamy.
Dzieci uczą się umiejętności społecznych poprzez doświadczenie — zabawę, wspólne zadania, rozmowę, scenki i sytuacje pojawiające się naturalnie podczas spotkania grupy.
Dzięki temu mogą próbować różnych sposobów reagowania w bezpiecznych warunkach, a później stopniowo wykorzystywać je poza zajęciami.
Zanim dołączy do grupy, chcemy dowiedzieć się, czego potrzebuje i w jakich sytuacjach jest mu trudno.
Ważny jest nie tylko wiek dzieci, ale również ich sposób funkcjonowania i potrzeby społeczne.
Wykorzystujemy zabawę, rozmowę, zadania grupowe i sytuacje społeczne, które pojawiają się podczas zajęć.
Najważniejsze jest to, żeby nowe strategie mogły przydać się dziecku w domu, przedszkolu, szkole i relacjach.
Celem nie jest zmienianie osobowości dziecka. Chcemy wspierać te umiejętności, które pomagają mu lepiej komunikować swoje potrzeby, rozumieć innych i czuć się pewniej w sytuacjach społecznych.
Opowiedz nam, w jakich sytuacjach społecznych pojawia się największa trudność.
Nie diagnozujemy po jednym objawie.
Trudność z koncentracją, duża potrzeba ruchu, impulsywność czy problemy z organizacją mogą pojawiać się u dzieci z bardzo różnych powodów.
Dlatego diagnoza ADHD nie polega na sprawdzeniu, czy dziecko jest „ruchliwe”. To szersze spojrzenie na jego funkcjonowanie, rozwój i codzienność.
W procesie diagnostycznym ważne są informacje pochodzące z różnych źródeł oraz to, jak dziecko funkcjonuje w różnych sytuacjach swojego codziennego życia.
Kiedy warto przyjrzeć się funkcjonowaniu dziecka szerzej?
Pojedynczy sygnał nie oznacza ADHD. Znaczenie ma cały obraz funkcjonowania dziecka i to, jak trudności wpływają na jego codzienność.
Trudność z koncentracją
Dziecko łatwo traci wątek, rozprasza się lub trudno mu pozostać przy zadaniu wymagającym uwagi.
Impulsywność
Reaguje bardzo szybko, przerywa, działa zanim zdąży zastanowić się nad konsekwencją.
Duża potrzeba ruchu
Pozostawanie w bezruchu jest trudne, a dziecko często potrzebuje zmieniać pozycję lub aktywność.
Organizacja jest trudna
Dziecko zapomina, gubi rzeczy, ma trudność z rozpoczęciem lub dokończeniem zadania.
Codzienne obowiązki wymagają dużo wsparcia
Samodzielne przechodzenie przez kolejne etapy zadania może wymagać częstego przypominania i pomocy dorosłego.
Trudności pojawiają się w różnych sytuacjach
Rodzice, szkoła lub przedszkole zauważają podobne problemy w codziennym funkcjonowaniu dziecka.
Diagnoza to składanie informacji w całość.
Nie szukamy jednego wyniku, który ma odpowiedzieć na wszystkie pytania. Przyglądamy się dziecku z kilku perspektyw.
Rozmowa z rodzicami
Poznajemy rozwój dziecka, jego codzienne funkcjonowanie oraz sytuacje, w których pojawiają się trudności.
Zbieramy informacje
Korzystamy z odpowiednio dobranych narzędzi diagnostycznych oraz informacji dotyczących funkcjonowania dziecka w różnych środowiskach.
Spotkanie z dzieckiem
Przyglądamy się jego funkcjonowaniu w sposób dostosowany do wieku i możliwości dziecka.
Omówienie wyników
Łączymy zebrane informacje, omawiamy wnioski z rodzicami i wskazujemy możliwe dalsze kroki.
Podobne zachowania mogą mieć różne przyczyny.
Trudność z uwagą, impulsywność czy duża aktywność nie są charakterystyczne wyłącznie dla ADHD. Dlatego ważne jest zebranie szerszego obrazu funkcjonowania dziecka.
Dobra diagnoza ma przede wszystkim pomóc lepiej zrozumieć dziecko — jego mocne strony, trudności i rodzaj wsparcia, który może być dla niego pomocny.
Możesz zacząć od rozmowy o tym, co obserwujesz u swojego dziecka.
Jedno badanie to nie cała diagnoza.
Kiedy sposób komunikowania się, budowania relacji, zabawy lub zachowania dziecka budzi pytania, jednym z narzędzi wykorzystywanych w procesie diagnostycznym może być ADOS-2.
Jest to standaryzowana obserwacja, która pomaga specjalistom przyjrzeć się wybranym obszarom funkcjonowania społecznego i komunikacyjnego.
Wynik badania powinien być interpretowany w szerszym kontekście — razem z informacjami dotyczącymi rozwoju, funkcjonowania dziecka i pozostałymi elementami procesu diagnostycznego.
To uporządkowana obserwacja dziecka.
Podczas spotkania diagnosta wykorzystuje określone aktywności i sytuacje, które pozwalają obserwować sposób komunikowania się, nawiązywania kontaktu i funkcjonowania społecznego.
Forma badania jest dobierana odpowiednio do wieku oraz poziomu komunikacji osoby badanej.
Przyglądamy się temu, w jaki sposób dziecko komunikuje się i wykorzystuje komunikację w kontakcie z drugą osobą.
Obserwowane są zachowania pojawiające się podczas wspólnej aktywności i kontaktu z diagnostą.
W zależności od wieku badanie może obejmować różne zadania, rozmowę lub elementy zabawy.
Diagnosta obserwuje zachowania pojawiające się podczas przygotowanych sytuacji i aktywności.
Dla dziecka to przede wszystkim spotkanie z drugą osobą.
Nie jest to szkolny test z dobrymi i złymi odpowiedziami. Diagnosta tworzy sytuacje pozwalające obserwować naturalne reakcje i zachowania.
Dobieramy odpowiedni moduł
Forma badania jest dopasowywana do wieku i poziomu komunikacji osoby badanej.
Przeprowadzamy obserwację
Podczas spotkania pojawiają się przygotowane aktywności, zadania, rozmowa lub zabawa.
Wynik staje się częścią szerszego obrazu
Informacje z ADOS-2 powinny być zestawione z pozostałymi danymi potrzebnymi w procesie diagnostycznym.
Dostarcza ważnych informacji.
Jest jednym z narzędzi pomagających specjalistom uporządkować obserwacje dotyczące określonych obszarów funkcjonowania osoby badanej.
Wymaga szerszego spojrzenia.
Obejmuje nie tylko wynik jednego narzędzia, ale również historię rozwoju, informacje o codziennym funkcjonowaniu i ocenę specjalistów.
Dzięki współpracy możemy włączyć badanie ADOS-2 jako jeden z elementów dalszej diagnostyki, kiedy taki kierunek jest wskazany.
Nie musisz decydować o tym samodzielnie. Opowiedz nam, co budzi Twoje pytania.
Nie musisz wiedzieć, czego potrzebuje Twoje dziecko.
Psycholog? TUS? Diagnoza ADHD? ADOS-2? To nie rodzic powinien samodzielnie wybierać właściwą ścieżkę na podstawie nazw usług. Zacznij od tego, co widzisz.
Powiedz, co Cię niepokoi, co jest trudne i w jakich sytuacjach zauważasz to najczęściej.
Zastanawiamy się, jaki rodzaj konsultacji lub dalszej oceny będzie w tej sytuacji najbardziej odpowiedni.
Dopiero wtedy kierujemy do odpowiedniego specjalisty, formy wsparcia lub procesu diagnostycznego.
Opowiedz nam, co zauważasz u swojego dziecka.
Nie musisz znać nazwy terapii ani badania. Pomożemy Ci ustalić, od czego warto zacząć.