Czasami podstawowa terapia potrzebuje dodatkowego wsparcia.
Nie każde dziecko potrzebuje kolejnej terapii. Czasami jednak w jego funkcjonowaniu widzimy obszar, który warto wesprzeć bardziej konkretną metodą. Wtedy możemy włączyć Integrację bilateralną lub Terapię NeuroTaktylną.
Nie dokładamy terapii. Dobieramy wsparcie.
Dziecko nie funkcjonuje w oddzielnych „szufladkach”. Ruch, czucie własnego ciała, koordynacja, reakcje na dotyk i organizacja działania mogą wzajemnie na siebie wpływać. Dlatego czasami warto spojrzeć na wybrany obszar dokładniej.
Kiedy ważna jest współpraca obu stron ciała.
Ta forma pracy skupia się między innymi na koordynacji, współpracy prawej i lewej strony ciała, orientacji w przestrzeni, schemacie ciała oraz organizacji i planowaniu ruchu.
Kiedy potrzebujemy bliżej przyjrzeć się czuciu ciała.
W terapii wykorzystujemy wybrane techniki dotykowe i proprioceptywne. Praca może dotyczyć między innymi świadomości ciała, reakcji na dotyk, czucia głębokiego oraz organizacji napięcia i funkcjonowania sensoryczno-ruchowego.
Dwie strony ciała powinny umieć pracować razem.
Wiele codziennych czynności wymaga dobrej współpracy prawej i lewej strony ciała — od biegania i łapania piłki, przez ubieranie się, aż po czynności wykonywane przy stoliku.
Integracja bilateralna koncentruje się na koordynacji obu stron ciała, orientacji w przestrzeni, schemacie ciała oraz organizacji i planowaniu ruchu.
Kiedy warto przyjrzeć się współpracy obu stron ciała?
Pojedyncza trudność nie oznacza, że dziecko potrzebuje Integracji bilateralnej. Patrzymy na cały sposób jego funkcjonowania i powtarzający się wzorzec trudności.
Sekwencje ruchowe wymagające naprzemiennej pracy prawej i lewej strony są dla dziecka wymagające.
Trudniej wykonać czynność, w której jedna ręka stabilizuje, a druga działa.
Dziecku trudno płynnie organizować bardziej złożone zadania ruchowe.
Dziecko może unikać swobodnego wykonywania ruchów ręką lub nogą po przeciwnej stronie ciała.
Nowe sekwencje ruchowe wymagają wielu prób, podpowiedzi lub dodatkowego czasu.
Dziecko może potrzebować większego wsparcia w organizowaniu ciała i kierunku ruchu.
Najpierw ocena. Potem indywidualny program.
Nie zaczynamy od przypadkowego zestawu ćwiczeń. Chcemy zobaczyć, jak dziecko organizuje ruch i które elementy wymagają wsparcia.
Przyglądamy się między innymi koordynacji, współpracy obu stron ciała i organizacji ruchu.
Na podstawie obserwacji dobieramy ćwiczenia odpowiadające aktualnym potrzebom dziecka.
Po okresie pracy wracamy do oceny, sprawdzamy postęp i w razie potrzeby zmieniamy program.
Dotyk może być jednym z narzędzi pracy z ciałem.
Terapia NeuroTaktylna wykorzystuje wybrane techniki dotykowe i proprioceptywne. W zależności od potrzeb dziecka praca może dotyczyć między innymi świadomości ciała, reakcji na dotyk, czucia głębokiego oraz organizacji napięcia i funkcjonowania sensoryczno-ruchowego.
Przyglądamy się temu, jak dziecko odbiera i czuje swoje ciało.
Zakres pracy dobieramy indywidualnie. Nie każde dziecko będzie potrzebowało wsparcia we wszystkich poniższych obszarach.
Przyglądamy się temu, jak dziecko reaguje na różne doświadczenia dotykowe i jak je toleruje.
Praca może wspierać lepsze odczuwanie i rozpoznawanie własnego ciała.
Wykorzystujemy bodźce proprioceptywne, dostosowując sposób pracy do reakcji dziecka.
Praca z ciałem może być elementem szerszego procesu terapeutycznego dziecka.
Techniki dobieramy do konkretnego dziecka.
Terapeuta obserwuje reakcje dziecka i na tej podstawie dobiera sposób oraz zakres pracy. Nie realizujemy schematu identycznego dla wszystkich.
Szanujemy jego reakcje i granice.
Kontakt dotykowy powinien odbywać się w sposób dostosowany do dziecka. Obserwujemy jego reakcje i nie traktujemy wykonania techniki jako ważniejszego niż poczucie bezpieczeństwa dziecka.
Nie musisz wiedzieć, która metoda jest właściwa.
Rodzic nie musi przychodzić do nas z gotową nazwą terapii. Ważniejsze jest to, co obserwujesz u swojego dziecka i co jest dla niego trudne w codziennym funkcjonowaniu.
Rozmawiamy o jego funkcjonowaniu, trudnościach, mocnych stronach i tym, co obserwujecie na co dzień.
Oceniamy, który obszar rzeczywiście wymaga wsparcia i jaki cel chcemy osiągnąć w pracy z dzieckiem.
Jeśli Integracja bilateralna lub Terapia NeuroTaktylna może być pomocnym narzędziem, proponujemy jej włączenie do procesu.
Nie wiesz, od czego zacząć?
Opowiedz nam, co zauważasz u swojego dziecka. Pomożemy ustalić, czy potrzebna jest terapia wspomagająca i jaki kolejny krok będzie najbardziej odpowiedni.